شــــــــادی بــه ظـــاهر ، منتهی از درد لبریزی

اردیبهشتــــــــی هـم که باشی اهـــــل پاییزی

 وقتی نــــگاهم می کنــــی از عمق ِ تنــــهایی

داری نمــــک بر زخــــم یک دیـــــوانه می ریزی

 درمــــــــانده ام درمـــــــان ِ دردت را نمی دانم

شرمنـــــده ام قـــــــابل نــــــدارم چیز ِ ناچیزی

 ای کاش لختـــــی چـــوب ِ رخت ِ خلوتت باشم

تنهــــــــــایی ات را روی دوش مـــــــن بیاویزی

 "من" سیصدوسالی است درچشمان توگم شد

شــــاید از این خـــــــواب هزاران ساله برخیزی

 اما تــــــــو خوابت بــــــرده و حتی درون خواب

هر وقت می بینــــــــــم تــو را بـــا غم گلاویزی

 دنیـــــــا به کام هیــچ کس شیرین نخواهد ماند

ای بیستون بی شـــک تو هم یک روز می ریزی

 نــــــــاف تـــــو را بــــــا درد از روز ازل بستــند

اردیبهشتــــــــی هم که باشی اهـــــل پاییزی