عشـــــق غــــم انگيزت مرا تا گور خواهد برد

آبــــــادي ام را وصلــــه ی ناجــور خواهد برد


ماننـــــــد گـُـــل پژمـــــرده و بـــــاغ خيالم را

تا روي سنــــك قبــــر خود مهجور خواهد برد


قربـــاني ِ شادي و غـــــــم هرگــز نمي داند

كه باغبان او را به چـه منظــــور خواهـــد برد


فرقــــي نــــدارد پنجــــره بــاز است يا بسته

وقتـــي شعــــورت را شب ِ منفور خواهد برد


دنياي نامردي است بـاوركردنش سخت است

سقـــــراط را معــــــذوري مـأمـور خواهد برد


بـــــــازي نكن با جــــان آدم هــــــــاي ناقابل

دل از دل ِتــــو حضـــــرت انگــــور خواهد برد


تا چوبـــه ي دار آخــــرش چيزي نخواهد ماند

بــــــازي پنهــــــان تو را منصــــور خواهد برد


مي بينمت هرچنـــد چشمان تو روحــــــم را

تـــــا بيــــكران دور دســـتِ دور خـــواهد برد