به جای این که در شبهــــــای من خورشید بگذارید
فقــــــط مرزی میـــــــانِ بـــــــــاور و تردید بگذارید

اگرچه چشــــم هایم کــــــــور شد مثل صـدف،اما
به جــــــای قطـــــــره های اشک، مروارید بگذارید

همیشــــــه بـــــــاد در سر دارم و همزاد مجنونم
به جـــــــای باد در «فرهنـــگِ عاشق» بید بگذارید

همین که عشق من شد سکّهء یک پولِ این مردم
مرا بر سـُفــــره های هفت سیــــــنِ عید بگذارید!

خیالــــــی نیست ، دیگـــــر دردهایم را نمی گویم
به روی دردهـــــای کهنــــــــــه ام تشدید بگذارید

ببخشیـدم! بــرای این که بخشش ازبزرگان است
خطــــــاهای مرا پـــــای خطــــــــای دیـد بگذارید

گرفتــــــــه ناامیــــدی کـُـلّ دنیــای مرا، ای کاش
شمـــــا آن را بــه نام کوچکـــــــم «امّید» بگذارید