غم مخـور معشـــوق اگـــر امروز و فردا می کند
شیر دور انـــدیش بـا آهــــــــو مـُـــــدارا می کند

زهـــــر دوری بـــــــاعث شیـــرینی دیـدارهاست
آب را گــــــرمای تـابســـــــتان گــــــوارا می کند

جز نـــــوازش شیــــوه ای دیگـر نمی داند نسیم

دکمـــــه ی پیراهنش را... غنچـه خود وا می کند

روی زرد و لـــرزشت را از کــه پنــــهان می کنی
نقطــــه ضعـــــف بــــرگ ها را بـــاد پیدا می کند

دلبــــرت هر قــــدر زیبــــاتر، غمت هــــم بیشـتر
پشت عــــاشق را همیــــن آزارهــــا تــا می کند

ازدل همچون زغالم سرمه می سازم که دوست
در دل آیینـــــه دریـــــابد چـــــه با مــــــا می کند

نه تبســم ،نه اشـــاره ،نه ســوالی ، هیــچ چیـز
عاشقی چون من فقـــط او را تمـــاشـــا می کند