نازنین آمــــد و دستـــی بــه دل مـــا زد و رفت
پـرده ی خــــلوت این غمـــكده بـــالا زد و رفت
كنـــج تنهایی مـــا را به خیـــــــالی خوش كرد
خواب خورشیـــد به چشم شب یلدا زد و رفت
درد بـــی عشقـــی ما دیـــد و دریغــــــش آمد
آتش شــــوق درین جـــــان شكیبـــا زد و رفت
خرمن سوختــه ی ما به چـه كارش می خورد؟
كه چو برق آمد و در خشك و تـرِ مـــا زد و رفت
رفت و از گریــــه ی توفانــی ام اندیشـــه نكرد
چه دلی داشت خدایـــــا كه به دریـــا زد و رفت
بـــُـوَد آیـــــا كه ز دیـــــــوانه ی خـــود یاد كند؟
آن كه زنجیــــر به پـــــای دل شیـــدا زد و رفت
سایه آن چشم سیه باتوچه می گفت كه دوش
عقـــــل فریاد بــــرآورد و به صحــــرا زد و رفت