شب مي شوم شايدازاين پس ماه من باشي
يا آشنــــــــاي خاطـــــــــــرِ گمراه من باشي

از اين طرف ها اتفــــــــــــاقي سربزن ، شايد
يكبــــــــار را در طالـــــــــع ِ بيــگاه من باشي

جمهـــــوري ام را با نــــــگاه خويش ويران كن
تنها(( تو)) بايستي كمــــاكان شاه من باشي

لب مي زنم بر شــــــــوكران ِ زنــــــدگي آرام
بدنيست گـــــاهي موجب اكــــراه من باشي

يعنـــي بگيـــــــري دستــــــــهايم رابه يكباره
يعنـــــــي كه يلـــداي شب ِ كوتاه من باشي

دل ميدهم هرجاكه خواهي برد،حرفي نيست
يك عمــــــــر راه و گاه گاهآآي چاه من باشي

جمـــع نقيضــين است بــاهم بــودن ما –نه –
هرچنـــــــد(( تو)) آيينه ي دلخـواه من باشي