ای لبت از هـــــر چه بـــاغ سیب، شیرین بیش‌تر

کِــــی به پایت می‌شود افتـــــــاد از این بیش‌تر؟
ترس دارم عاشقــــانت، مست و مجنون‌تر شوند
رو به ‌روی خــــانه‌ات بگـــــذار پـــرچین، بیش‌تر!
ماه؛ سیری چنـــــد! هر شب با وجودت ای پری
مـــــــوج دریــــــا می‌رود بــــالا و پایین، بیش‌تر
وصف آسانی است هرچه خنده‌هایت کم شوند
شهر پیـــدا می‌کـُنـــد شب‌گرد غمگین، بیش‌تر
آن بهــــــاری که نسیمت را نــــدارد بهتر است
هر شبِ عیــــدش ببــارد برف سنگین، بیش‌تر
خواب دیدم «نیستی»، تعبیر آمد «می‌رسی»
هر چه من دیـــوانه بودم، ابن‌سیرین، بیش‌تر!