رشتــــــۀ جان من خستـــه جگر پیــچ مده

یعنـــــــی آن طرۀ چون سنبل تر پیــچ مده

پیـــــچ دادی خم گیسو و دلــم شد در تاب

بازش از بهــــر دلم تاب به هـــــر پیــچ مده

این همه پیچ که داردخم آن زلف بس است

زلف او را دگــــــــر ای باد سحــر پیـــچ مده

من خود از دست غـم هجر تو در پیچم وتاب

پنجـــــۀ صبــــــر مرا هیـــــــچ مـدر پیچ مده

چون ز مویــــی شود آزرده میانت هیــــهات

بنــــــد شمشیـــــر چنان گــرد کمر پیچ مده

هست پیچان تنم ازتاب غمت رشته صفــت

تو به دست ستـــمش نیـــــز دگر پیــچ مده

بر سرت "ابن عمـــــاد " ار همه تیـغ آید ازو

تا سرت هست مکش گردن و سر پیـچ مده