کجـــــاست جـــــای تو در جمله زمان؟ که هنوز ...

که پیش ازاین؟که هم‌اکنون؟که بعدازآن؟که هنوز؟

 و بــــــــا چه قیــــــــد بگویـــم کـه دوستت دارم؟

که تا ابـــد؟ که همیشـه؟ که جــاودان؟ کـه هنوز؟

 چه قـــدر دلخـــــــــورم از ایـن جهـــان‌ِ بی‌مـوعود

از این زمین کــه پیــاپــی ... از آسمـــان که هنوز...

 جهان سه نقطــــــــه پوچی است خالی از نامت

پراز «همیشه همین ‌طور»،پراز«همــان که هنوز»

 ولـــی تـو «حتمـــــــاً»ی و اتفــــــــاق می‌افتـی

ولی تــو «بــایــــد»ی، ای حس ناگـهان! که هنوز ...

 در آستـــــان جهــــان ایستـــــاده چون خورشید

همـــــــان که می‌دهد از ابـرها نشــــان که هنوز...

 شکـــسته ســـــاعت و تقـــــویم پـــاره‌پـاره شده

به جست‌و‌ جـوی کسی آن سوی زمــان، که هنوز

 سئــــــوال می‌کنـــــم از تـــــو: هنــــوز منتظری؟

تو غنچه می‌کنــــی این بار هم دهـان، کـــه: هنوز