این شعر شــــاید شعــــر تلخ آخرین باشد

بگـــذار این هـم سهــــم یار نازنیـــن باشد

ای یار شاید صبــــح فــــردا پـای یک دیوار

افتـــــاده نعش سرخ من روی زمین باشد

بگــــذار پس دست تهی از حاصلم امشب

در بـــاغ لیمـو و ترنجت میـــوه چین باشد

تو آفریدی شعــــــرهایم را به یـــک لبخند

این آفرینش لایـــق صـــــــد آفــرین باشد

من در دهان زخــم هایــــم عشق ورزیدم

ترکیب زخـــم و عشــق آری بهترین باشد

آزاده تر از ســرو بـــــودم در مسیـر بـــاد

شاید لــَجِ این بــــادها هم از همین باشد

حالا نشسته روبرویـــــم جوخــه ی آتش

شایدخدا می خواست پایانم چنین باشد!