کلبــــــــه ام پنجــــره ای بــــــاز بـــه دریـا دارد

                خوب من! منظــــــره ی خـــــوب ، تمـاشا دارد

                    ســاختــم آینـه ای را بــه بلنــــــــدای خیـــــال

                        تا خـــــــودت را به تماشـــای خــــودت وا دارد

                        راز گیسوی تو دنیـــــای شگفت انگیـزی است

                    کــه بـــه انــــدازه ی صد فلسفـــه معنــا دارد

                گوش کن خواسته ام خواهش بیجـایی نیست

            اگـــر  آیینـه ی  دستــت  بشـــوم ، جــــا دارد

        چشـــم یــــک دهکده افتــــــاده به زیبایی تو

    یعنــــی این دهکـــده یک دهــکده رسوا دارد

    کـــوزه بــر دوش سر چشــــــمه بیا تـا گویند

        عجب این دهـــکده سرچشمــــه ی زیبا دارد

            درتو یک وسوسه ی مبهـم و سرگردان است

                از همـــان وسـوسه هایی کـــه یهـــودا دارد

                    عشـــق را با همـه شیرینـــی و شورانگیزی

                    لحظه هایـی است که افسوس و دریغا دارد

                بـــی قـــرار  آمدن ، آشفتـــــن و  آرام شدن

            حس گـُنگی است که من دارم و دریـــا دارد

        یـــــخ نـــــزن رود معمایی من ! جاری باش

    دل  دریــــایـــی ام آغــــوش پـــــذیــرا دارد