می‌گریــــــزی از من و دائــــــم عاشقت را می‌دهـــی بازی

             می‌شـــــوی آهـــــوی تهرانی، می‌شوم صیــــــاد شیرازی

                فتــــــــح دنیا کار آن چشــــم است، خون دل‌ها کـار آن ابرو

                  هر لبت یـــــک ارتش سرخ است گیسـوانت لشـــــــگر نازی

                 بس که خواندی «لیلی و مجنون» جَـوّ ابیاتم «نظـامی» شد

            می‌خـــــورد یــک راست بـــر قلبــــم از نـــگاهت تیر طنازی

        وقــــــت رفتـن چهـــــره‌ی شـادت حالـــــت نابــــاوری دارد

     مثـــــل بغــــض دختـــــر سرهنـــگ در شب پایـان سربازی

    در صـــــدایت مثنـــــــوی لرزیــــــد تا گــذشت از روبـروی ما

       با نـــــــــگاهی تند و پر معنــا، یک بسیجـــی با موتـور گـازی

           نـــاخنت را می‌خـــــوری آرام پـــلک هایت می‌خـورد بــر هم

                عاشق آن شرم و تشویشم پیش من خــود را که می‌بــازی

                    عکســــی از لبخنـــــد مخصوصت با سری پایین فــرستـادم

                        مــــادرم راضـــــی شد و حـــالا مانده بابــایت شود راضـــی

                       در کــــلاس از وزن می‌پرسی، با صـــــدایت می‌پـرم تـــا ابر

                    آخــــــــرش شاعرنخــــواهی شد پیش این استاد پـــروازی

                طبـــــع بازیگــوش مـن دارد می‌دود دنبــــــال تـــو در دشت

            می‌پـــــرم از بیـــــت پایـــــانی بــــــازهــــــم در بیت آغازی

        می‌گریــــــزی از من و دائـــــم عاشقت را می‌دهـــی بازی

    می‌شـــــوی آهـــــوی تهرانی، می‌شوم صیـــــاد شیرازی