افتــــاده راه طالــــع تارم به «هیـچ کس»

دیـــدی وفـــا نکرد بهـــــارَم به هیچ کس؟

تــو رفتــــه ای ، دلیــل ندارد بیــــان شود

جــــای دقیق ِ سنگ مــزارم به هیچ کس

دیگر مسیر ِ طــــی شده فرقی نمی کند

وقتی رسیده ریـــل قطارم به هیـچ کس!

با این کـــه خــــاطر تـــو بــرایـم عزیز بود

افسوس! اعتمـــــاد نـــدارم به هیچ کس

فهمیده ام که غیر خدا عاشقی خطاست

یعنـی مبـاد دل بسپـارم بــه هیـــچ کس

با بی وفـــــایی ات بـه نتیجه رسیده ام:

دیگـــــر محلّ سگ نگذارم به هیچ کس!

این شعر، آخـرین غـزلِ من برای توست

تقدیم شدبه دارو ندارم، به «هیچ کس»