مرا با خــــاک می سنجــی، نمی دانی که من بادم
        نمـــی دانی کـــــــه در گوش کــــر افـــلاک فریادم
                نه خــــود با آب کوثــــر هم سرشتم، نز بهشتم من
                    که من از دوزخــــم، با آتش نمــــــرود، هـــــمزادم
                            نه رودی سر به فرمـــانم، که سیــــلابی خروشانم
                                کــــه از قیــــد مصــــــب و بستر و سر منزل آزادم
                                       گهـــی تنگ است دنیـــایم، گهی در مشت گنــجایم
                                       فرو مانده است عقـــــل مــــدعی، در کــــار ابعادم
                                برای شب شمــــاری، چوب خط روزها، کافی است
                            جز این دیگــــــر چه کاری هست با ارقام و اعدادم؟
                    به جــــــای فرق خود بر ریشه ی خسرو زنم تیشه
                اگـــــر چه عاشق شیرینـــــم و از نسل فرهــــادم
        گهـــی با کــــــوه بستیزم، گه از کـــاهی فرو ریزم
        به حیـــرت مانــــده حتی آن که افکنده است بنیادم
                 همــــان مردن ولی از عشق مردن بود و دیگر هیچ
                     اگـــر آمـوخت حـــرف دیگری جـــــز عشق استادم
                            به زخمی مرحمـم کس را وزخمی می زنـم کس را
                                شگـــفت آورتــــرینم، من چنینـــــم: جمـع اضدادم!