نشستـــــه ای لب جــــاده در ابتدای خودت

و چشـــم دوختــــه ای تـا به ناکجای خودت

بــــــــدون هیــــــچ دلیـلی به راه می افتی

ســوار سایــــهء تردیـــــد،پا بـــه پای خودت

و فکــــــر می کنی این جـــاده را کجا دیدی

کــه آشناست دراین جـــــاده ردّ پـای خودت

بگیــــر دست خــــودت را که باز گــم نشوی

در ایـن شلوغــــی دلگیــــر ، لابــلای خودت

صــدا زدی کـه کجـــایم؟ صـدا به کـوه رسید

و بـازگشت بـه سمت خــودت صدای خودت

سَرو تَهِ همهء جاده ها به هم وصــل است

تو در خـودت نرسیدی به هیــچ جای خودت

تو طرح مبهمی از پـــــازل خــودت هستی

که گم شدی وســط تکّه تکــّه های خودت

 رسیده ای به تـهِ جــاده های بی سرو ته

 و بـاز دست تکـان می دهـی برای خودت