رشتــــــــــۀ جان من خستــــــه جگر پیچ مده

یعنی آن طــــــــرۀ چون سنبــــــل تر پیچ مده

پیــــــــچ دادی خــــم گیسـو و دلم شد در تاب

بـــــــــــازش از بهــــــر دلــم تاب بهــر پیچ مده

این همه پیچ که دارد خــم آن زلــف بس است

زلـــــف او را دگــــــــر ای بـــاد سحر پیچ مده

من خود از دست غم هجـــر تو در پیچم و تاب

پنجـــــــــۀ صبـــر مــــرا هیـــــــچ مـَدَر پیچ مده

چـــــون ز موئــــی شــود آزرده میانت هیهات

بنــــد شمشیــــر چنـــــــان گرد کمر پیچ مده

هست پیـچــــان تنم از تاب غمت رشته صفت

تــــــــو بـــــه دست ستمش نیز دگر پیچ مده

بـــــر سرت " ابن عماد " ار همـــه تیغ آید ازو

تا سرت هست مکش گــــردن و سر پیچ مده