مرا بازیچـــــــــه ی خود کــــرد بین آتش و بــــاران

که گاهی باعث خاموشی است و گاه هم طغیان

نفهمیدم که شیطان است و دل را می بردبا خود

نفهمیـــــــــدم که آتش می زنــــــد بر دامن انسان

نـــــــــگاه بی پنــــــــــــاهم را به ابروهاش پیچانده

که ویــــــــران است از اعماق دل امواج سرگردان

سر و سامان نخواهم یافت ازاین پس خودم دیدم

تـــــــرک بـــــــرداشت ایــــــوان مداین در ته فنجان

چــــــــــــراغ قرمزم را رد کن و بگـذر از این قانون_

که ممنوع است گاهی پرسه در اطراف این میدان

من از بـــــــــوی تنت در باد فهمیــــــــــــدم مرا دنیا

رهـــــــــــــــا کرده به حال خود بدون هیچ پشتیبان

گمـــــــــــــانم با خدا قصـــــــد تبانی داشت لبهایت

که سیب سرخ سرفصـــــــل هبوطی بود بی پایان