من از عقـــــــــرب نمی ترسـم ولــی از نیـــش می ترسم

    نـــــــدارم شکــــوه از بیــــــــــگانگان از خـویش می ترسم

        نــــدارم وحشتــــــــی از شیر و ببـــــر و حملـــه ی گرگان

            از آن گرگــــــــی که می پوشــــد لبــاس میش می ترسم

                مرا بــا جــــــــو فروشــــــــان سر بــــــــازار کــــاری نیست

                    من از گنـــــــدم نمــایـــــــــــــــان ارادت کیــــش می ترسم

                        نــــــــدارم وحشت از جنــــــــگ و نفـاق و قتل و خونریزی

                        من از ایـــن آتش افــــــــروزان صلــــــح انـدیش می ترسم

                    به شیخی گفت کس, گو از چـــه می تر سی زمی؟ گفتا:

                ز مـــــــی خـــــــوردن نـــدارم بیـــم از مستیش می ترسم

            مرا بـــاخانقـــــــاه وخــــــرقه وکشکــــــــول کـــاری نیست

            من از اعمـــــــال زشت خــــــلق نـــــــادرویش می تــرسم

                چه خوش گفت این سخن مردسخن سنجی که می گوید

                    مرا ازمرگ بـــــــــاکی نیست ازسختــــــــیش می تــــرسم

                        من ژولیــــــــــده را نبــــــود هــــــــراســی از سخــن گفتن

                            ولیکــــــــن از زبـــــــــان خـــویش بیش از پیش می تــرسم