وقتی که گـــــــرم زمزمـــه ی یک ترانه ام
درگیـــــــر یـــــک تـــــــــراژدی عاشقانه ام

یعنی غــــــــزل محـــــــــرک خوبی نبوده و
دنبــــــــــال یک بهاـــــــــــــنه برای بهانه ام

افسوس سالهـــــــاست فراموش کرده ام 
گرمـــــای لمس دست تو را روی شانه ام

حق با تــــــو بود ... ماندنتان مصلحت نبود
من عنکبوت زشتم وسست است خانه ام

فکــر گسستنم و رهـایی ، گرسنگی ست
در این قفس اگـــــرچه مهیــــاست دانه ام

چیزی نگـــــــو به مرز تحمــــــــل رسیده ام
بالا نرفتــــــــــه است هنــــــــــوز آستانه ام

با بــــــــــــودن تو زندگی ؟ آری چــرا که نه
دور از شمــــــــــا به قافیـــه ی مرگ قانعم