در سرم بــاش و بیــا یکسره سرسام بده

قدری از بـــادهء تـــه مانده در آن جام بده

بنشین دود کنـــم هستـــی خـود را با تو

مثل قلیـــان دو سر چـاق به من کام بده

گرهء روسریت را کمـــی امشب شُل کن

به تمام  شعـــرا...نه...به من الهـــام بده

رعیت بـــاغ تـوام دختــــر اربـــاب فقـــط

مشتی از نـــو بـــر هرساله ی بادام بده

دست کم جای جوابــی به سلامم یکبار

بی تفـاوت نگـــذر از من و دشنــــام بده

حکم دادی به خـــداحافظی آخر، قبلش

قدر یک بوسه به من فرصت فرجام بده

به ســـراغ من اگــــر آمدی آهسته بیا*

غــزلی تـــــازه بخـوان ، فاتحه آرام بده