تو را خبــــر ز دل بی‌قـــــرار باید و نیست

        غم تو هست ولی غمگسـار باید و نیست

            اسیر گریـــــهٔ بی‌اختیـــــــــار خـویشتنم

                فغــان که در کف من اختیـار باید و نیست

                    چو شام غم دلم اندوهگین نباید و هست

                    چو صبحــدم نفسم بی‌ غبار باید و نیست

                مـرا ز بــــــــادهٔ نوشیـن نمی‌گشــاید دل

            که می به گرمی آغـوش یار باید و نیست

        درون آتش از آنـــم کـــــه آتشین گل من

        مرا چــــــو پارهٔ دل درکنــار بـاید و نیست

            به سردمهـــــری باد خزان نبـاید و هست

                به فیــض‌بخشـــی ابــر بهار باید و نیست

                    چگــونه لاف محبت زنی که از غم عشق

                    تو را چـــــو لاله دلی داغدار باید و نیست

                کجــــا به صحبت پاکان رسی که دیدهٔ تو

            به سان شبنـــم گل اشکبار باید و نیست

        "رهی"به شام جدایی چه طاقتیست مرا

    که روز وصـل دلــم را قــرار باید و نیست