هوشم به نگاهی برد ، جانــــــــانه چنین باید

یک جرعه خرابـــــم کرد ، پیمانــــه چنیـن باید

تا کــــــــرد بنـا عشقت ، افسانـــهٔ هجـران را

در خــــــواب فنــــا رفتم ، افسـانه چنین باید

از بس که غبار غــــــم، از سینــه بشد رُفتـه

تا زانـوی دل گرد است،این خــانه چنین بایـد

بیـــــــــگانه به دور من ، رخســاره کند پنهان

رنجش نتـــــــــوان کـردن، بیـــگانه چنیـن باید

نادیــده جمـــــال او ، مهـــرش ز دلــم سر زد

ناکــــاشته می رویــد ، این دانــــه چنین باید

می بینم ومی جویم ،می چینــم و می ریزم

می خنـــدم و می گریـم ، دیوانــه چنین بایـد

در خون ،جگر عرفی ، می غلتد و می سوزد

در آتش خــود رقصـــد ، پــــروانه چنیـن بــاید