هر نسیـــــمی که نصیب از گـــــل و بــــــاران ببرد

می تــــوانــــد خبــــــر از مصـــر به کنعـــــان ببرد

 آه از عشـــــق که یــــک مرتبـــــه تصمیـم گرفت

یـــوسف از چــــــــاه درآورده بـــــته زنــــدان ببرد

 وای بر تلخــــــــــی فرجــــــــام رعیــت پســـری

که بخــــواهـــــــد دلــــی از دختر یــــک خان ببرد

 ماهــــــرویی دل من بـــــرده و ترســم این است

سـُـرمه بــــر چشم کشــــد ، زیـره به کرمان ببرد

دو دلـــــــم این کـــــــه بیـــــاید من معمـولــی را

سر و ســـــامان بـــدهد یــــــا سر و سـامان ببرد

مرد آنــــــــــــگاه که از درد به خــــــود می پیچد

نـــــــــاگزیـــــــــــر است لبـی تا لب قلیـــان ببرد

شعـــر کـــوتـــــاه ولی حرف بــه انــدازه ی کوه

بایـــــــــــد این قـــــــائــــله را "آه" به پـایان ببرد

شب به شب قوچی ازین دهکده کــم خواهدشد

مــــاده گــُـرگی دل اگــــــر از سگ چـوپان ببرد!