ما مانــــده ایم و حســـــرت دیــــــدار آخرین
     باید چــــــکار کرد بـــــــدون تو بعــــد از این؟
         حـــــالا کنــــار خـــــاطـــره ها گریه می کنم
             ماننــــد ابــــــرها بـــــه سـر شانـــه ی زمین
                 این خاطـــــرات داغ مـرا تــــــــــازه می کنند
                 شک کرده ام به پاکیت ای عشق، با یقین!
             گاهـــــی ســـراغ خلــــوت شعـــر مرا بگیر
         درهــــــــم شکستــــــن دل یک مرد را ببین
     بیرون نیـــــا ز خــــانه ، ســر کوچه گرگ ها
     با چشـــم های هـــــرزه نشستند در کمین
         تاوان اعتمــــاد مـــرا خــــــــوب داده است!
             مـــــاری که پــــروریـــده ام او را در آستین
                 چیزی به غیر شعــله ی آتش نمانده است
                     از ارتبــــــاط تــــابشِ خـــورشید و ذرّه بین!
                         یــــک عمـــر گریه کــــردن و یک عمر انتظار
                          عاشق شدن نتیجه اش این است...این...این