مثل هر شب هــوسِ عشق خودت زد به سرم

یــک دو ساعت شــــده از حال خودم بی خبرم
این همه فاصلــــه،ده جـــــادْه و صد ریلِ قطار!

بـــــال پـــــرواز دلـــــــم کو، که به سویت بپرم؟

از همان لحظه که تو رفتی و من ماندم و من!

بین این قـــــافیه ها گـــــم شده وُ در بــه درم

تا نشستـــــم غزلـــــی تـازه سرودم کـــه مگر

این همه فاصــــــله کـــــوتاه شـــــود در نظرم

بستـــه بسته "کدئین" خوردم و عاقل نشدم!

پــــدر عشــــق بســوزد... کــــه در آمـــد پدرم!

بی تو دنیــــا به دَرَک!...بی تو جهنّـم به دَرَک!

شایـــد این جملــــه شود باعــث عمری ضررم

پــــای طــــیّ العَــرَضَم! فاصله یعنی سه قدم

کفر مطلق شــــده ام ، دایــــره ای بی وتــرم
من خــــــــدای غزل نــــاب نگـــــــاهت شده ام

از رگ گـــــــــردنِ تـــو ، من بــه تــــو نزدیکتـرم