پاييز يـك شعر است        يــك شعر بي‌مانند
زيبـــــــــاتر و بهتـــر        از آنچـه مي‌خوانند

پاييــــــــز، تصويري         رؤيايــي و زيباست
ماننـد افسون است         مانند يــك رؤياست

سحـــــــــر نگاه او         جادوي ايــام است
افسونگرشهراست         با اين‌كه آرام است

او ورد مي‌خــــواند         در بـــــاغ‌هاي زرد
مي‌آيــد از سمتش        موج هـــواي سرد

با بـــرگ مي‌رقصد         با بـــــاد مي‌خندد
در بازي‌اش بـا برگ        او چشـم مي‌بندد

تا مي‌شود پنهــان         برگ از نگـــــاه او،
پاييـــــــز مي‌گردد        دنبــال او، هر سو

هرچنـــــد در بازي       هرسال بازنده‌ست
بسيارخوشحال است  روي لبش خنده‌ست

من دوست مي‌دارم     آوازهـــــــايش را
هنـــــگام تنهــايي       لحـــن صدايش را

مانند يــــــك كودك     خوب ودل انگيزاست
يـــــا بهتر از اين‌ها      «پاييز، پاييز است!»