مثــــل بیمــــاری که بــــالاجبــار خوابش می برد
                    مرد اگر عـــــــاشق شود دشوار خوابش می برد
                می شمـــارد لحظــه ها را ؛ گــــاه اما جــــای او
            ســـاعـت دیـــواری ازتکـــــرار خـــوابش می برد
        درمیــــان بستــــرش تا صبح می پیچد به خویش
    عاقبــــت از خستــگی ناچــار خــــوابش می برد
جنــــگ اگر فرسایشی گردد نگهبــــانان که هیچ
در دژ فرمـانــــدهی ســــردار خـــوابش می برد
    رخـــوت سُکنـــی گرفتـــــن عالمـی داردکه گاه
        ارتشــی در ضمــن استــقـرار خــوابش می برد
            دردناک است این که می گویم ولی هنگام جنگ
                شهر بیـــــدار است وفـــرماندار خوابش می برد
                    بی گمان در خـواب مستی رازهایی خفته است
                        مست هم درقصر و هم در غار خوابش می برد
                          تو شبیه کودکـــــی هستی که در هنگام خواب
                          پیش چشــــم مــــردم بیــــدار خوابش می برد
                        من کی ام !؟ خــودکارِ دست شاعر دیوانه ای !
                    تازه وقتـــی صبح شد خـودکار خوابش می برد
                یا کسی که جان به دربرده ست از خشم زمین
            در اتــــــاقی بستــــه از آوار خــوابش می برد
        در کنــــــارت تازه فهمیـــــدم چرا درنیمه شب
    رهـــــروی در جـاده ی هموار خوابش می برد
  سر به دامان تـــــو مثل دائم الخمری که شب
سر به روی پیشخـــــوان بــار خوابش می برد
یا شبیــــه مرد افیــــــونی به خواب نشئــگی
  لای انگشتــــــان او سیگــــار خوابش می برد
    من بـــه ساحل بــودنم خـرسندم آری دیده ام
        این که مـــوج از شدت انـــکار خوابش می‌برد
            وقتــــــی از من دوری اما پلک هایم مثل موج
                می پــــرد از خــواب تا هر بار خوابش می برد
                    من در آغـــــوش تــــو ؛ گویی در کنار مادرش
                        کودکـــــی با گـــــونه ی تبدار خوابش می‌برد
                        "دوستت دارم" که آمد بر زبـــان خوابم گرفت
                      متهــــم اغلب پس از اقـــرار خوابش می‌بـرد
                    صبــــح از بالین اگــــر سر بر ندارد بهتر است
                عاشقــــی که در شب دیدار خـوابش می برد