ستـــاره ای شده ام  غرق  آسمان دلت

                           که راه عشق کشاندم به کهـکشان دلت

                    پریـــــده ام همــــــــهء انتــظار عـالم را

               بــــــه سمت روشـن آرام آشیــــان دلت

               مرابه سفره ای ازشعر وشورمهمان کن

                    هــــزار قصــــه بگـو بــا من از زبان دلت

                         تمام خستگـی ام را به دست جـاده بده

                              مـرا همیــــشه نگــــه دار در امــان دلت

                                   مرا کـه ماهـــی تُنـگ بلــور عشق تو ام

                                   سپرده هستی خــــود را به بیکران دلت

                              تـــو در منی و من از تو که صبح روز ازل

                         خدا به پیکــــر خاکـــــم دمیده جان دلت

                    رهاتر از تو من و بی نشان تـر از من، تو

               دو قطــب حادثـــه سازیم در جهان دلت

          مسافـــــر همهء عصـــرهای تاریـخ ایم

     رسیده ایم به یک نقطه … در زمان دلت