رهنـــوردان را به پـــای سعی منــزل دور نیست

موج هـــارا دست از دامان ساحـــــل دور نیست

 

دانــــــه ی امیدواری خوشــه در دل بسته است

گـــــر دلم را باشد از آن چشم حاصل دور نیست

 

در بیابـــــــانی که دامش از رگ هشیــاری است

بند اگـــــــر پیـــچد به پای صید غافـل دور نیست

 

هر کـــه رفت از دیـــده می گویند از دل می رود

دلبــــــر ما از نظـــر دور است و از دل دور نیست

 

شهد جــــــــــان پرور طمع کردم ز چرخ سنگدل

از پشیـــمانی خــــــورم گر زهر قاتل دور نیست

 

از خــــطا ایمن نه ای در ایـن چهــــار انگشت راه

چشم وگوش خویش واکن حق زباطل دورنیست

 

چون نهــــــــــال خشک دل کندم ز حق آب و گل

ریشه ام را گر بــــــــــرون آرند از گــل دور نیست