تویی که شهرهءشهری به شعروخوش سخنی
خــــــودت به مدعیــــــــانت بگـــــــو که مال منی

من از اهـــــــــالی دریایم اهـــــــــــل آبی عشق
کــــــــــــه غیر چشم تو هرگـــــز نداشتم وطنی

به بیستــــــــون غرورم قسم کـــــه می خوردم
از ابتـــــــــــدای تولــــــــــــد...بـــه درد کوه کنی

فقـــــــط بـــــــرای تو دریاست مـــــــوج موج تنم
چــــــــــه می شود که بیایــی شبی به آب تنی

تنت بــــــه رقـــــــص درآیــــــد به وزن این غزلم
به تَـن تَـتـَن تـَن تـَن تـَن تَــتــَــــن تتــــــن تــَتـَـنی
َ
هـــــــــزاربار به من قـــــــــول می دهـــی نروی
ولــــــــی چــــه سود که هربار عهد می شکنی

تـــــــو حبس می شوی آخــر شبـی در آغوشم
به جـــــــــرم دزدی قلبــــــــم به جــُـرم راهـزنی

منــــــم کـــــه مرد نبــــــردم ولی تو در عوضش
بـــــــه راستـــی که لطیفی به راستی که زنی