ای یـــــــــار من مباش

این گــــــونه دل غمین

در ایـــــــن زمانــــه ها

حرفت فقـــــط همیــن

شد، شد... نشد، نشد!

در اوج حـــــــــــادثــــه

بـــــا غصـــــه ها بساز

شیـــــرین و یا که تلــخ

خــــود قصّــه ای بساز

شد، شد... نشد، نشد!

گــــــر زندگـــــی به تـو

گـــــاهی کنــــــــد جفا

تــــــو این چنـــــین بگو

ای یـــــــــار ِ بــــــــاوفا

شد، شد... نشد، نشد!

یـــــــــا می شود چنین

یـــــــــا می شود چنـان

هریـــــــــک اگر که شد

حرفـــــت فقـــط  همان

شد، شد... نشد، نشد!

سهــــــــم تو گــرچه نه

سهـــــــم تو گر چه شد

فــــــــــــــارغ زایـن و آن

گـــــــــو حـرف ناب خود

شد، شد... نشد، نشد!

دنیــــــــا نــــگاه توست

تــــــــاریـــــک و روشـنا

پس روشنــــــی ببیـــن

بی فکــــــــر سایــه ها

شد، شد... نشد، نشد!

در انتــــــــظار هیـــــــچ

کــــــــار خــــــودت بکن

جــــُـز این کـه می شود

فکــــــــــر دگــــــــرنکن

شد، شد... نشد، نشد!

حــــــرص شـدن نخـــور

دنیـــــا همین که هست

ایـــن روزگـــــــار کـــــج

از نــــاشــــدن پــر است

شد، شد... نشد، نشد!

آنجـــــا کـــه رفتن است

مقصــــــود تــــــــو زراه

آخــــــر چــه می شود؟

بیـــــــرون کن از نــــگاه

شد، شد... نشد، نشد!

هــــــر روز و هــر شبت

خوش بــاش و خنـده رو

بــــــی غصـــه و غمی

با خـــــــود چنیـن بگــو

شد، شد... نشد، نشد!

آرام و ســــــاده بـــاش

راضـــــی به خـوب و بد

روز  ازل خـــــُـــــدا

حرفــــــــی یــــگانه زد

« شد، شد... نشد، نشد! »