گمان مبر که همیشـــــه صبــور وخونـسردم

همیشــــه سخت ومقــاوم شبیــه یک مردم

من از تفــاهـــــــــم پائیـــــز و مـرگ مـی آیم

وَ سـردم است وَ سـردم وَ سَ سَ سَ سـردم

گمـــــان مبر که همیشه، بُتـَـم ... نه ابراهیم

قســــــم به ذات تـبـر، پیش تــــــو کم آوردم

به بـرکه بـرکهء چشمت قســــــم شبی آخر

درون آبـی ایــــــن چـشـمه غرقه مـی گردم

فقـــــط برای من اینـــــجا صـدای تو خوبست

و قـُـرص صــــورت ماهـــــــت مُسَکـِـّن دردم

قســـــم و اَشهــــــــدُ اَن لا اِلـــــه اِلا ... تـــو

قســـــم و اَشهـــــدُ ... دل را به نام تــو کردم

 بـه زیر چـهــرهء سردم گــدازهء عشق است

اگر چــــه باز بـــــه ظاهــر صبور و خونسردم