یاد آن شب که صبــــــــــا در ره ما گل می ریخت

بر سر مــــــــــــــا ز در و بام و هوا گل می ریخت

سر به دامان منت بود و ز شـــــــــــــاخ گل سرخ

بر رخ چون گلت آهسته صــــــــــبا گل می ریخت

خاطرت هست که آن شب همه شب تا دم صبح

شب جدا شاخه جـــدا باد جــــــدا گل می ریخت

نسترن خـــــــــــــــم شده لعل لب تو می بوسید

خضر گوئی به لب آب بقـــــــــــــــا گل می ریخت

زلف تو غرقه به گل بود و هر آنگــــــــــاه که من

می زدم دست بدان زلف دو تا گـــــل می ریخت

تو به مه خیره چو خوبان بهشتی و صبـــــــــــــــا

چون عروس چمنت بر سر و پا گــــــل می ریخت

گیـتی آن شب اگر از شادی ما شـــــــــــــاد نبود

راستی تا سحر از شاخه چــــرا گل می ریخت ؟

شــــــــادی عشرت مابـاغ گــل افشان شده بود

که به پای تو و من از همه جــــــا گـل می ریخت