سر خود را مزن اين گونه به سنگ،

دلِ ديوانــــــه‌ء تنها... دلِ تنــــــگ!! 

منشين در پس اين بهت گــــــــران

مَــــــدَران جامـــه‌ء جان را، مَدَران!!

مكن اي خسته دراين بغض درنگ..

دلِ ديوانـــــــــه‌ي تنها ... دلِ تنـگ!


پيش ايـــــــــــن سنـــــــــگ دلان

قـــــــدر دل و سنــــــگ يكي‌ست

قيل وقال زغن وبانگ شباهنگ يكي‌ست

ديدي آنرا كه تو خواندي به جهان يارترين

سينه را ساختي از عشقش سرشارترين

 آنكه مي‌گفت منم بهر تو غم خــــوارترين

چه دل آزارترين شد... چـــــه دل آزار ترین؟ 

نالـــــــــــــــــــــه از درد مكــــــــن،       

آتشي را كه در آن زيسته‌اي

سرد مكن

 

با غمش باز بمان

سرخ‌رو باش از اين عشق و سرافراز بمان


راه عشق است كه همواره شود از خون، رنگ

دلِ ديوانـــــــــه‌ء تنــــــــها ... دل تنگ!