وقتي سكوت ِ دهكـــده  فرياد مي شود
تاريـــــخ، از انحصــــــار ِ تو آزاد مي شود

تاريخ،يـــك كتــاب ِ قديمي ست كه در آن
از زخــــم هاي كهـــنهء من ياد مي شود

از من گرفت دختــــــرِ ِخان هرچه داشتم
تا كي به اهــــلِ دهكده بيداد مي شود؟

خاتون! به رودخانـــــهء قصرت سري بزن
موسي،دل من است كه نوزاد مي شود

با اين غزل،به مـُلكِ سليــــمان رسيده ام
اين مردِخستـته، همسفــر ِ باد مي شود

اي ابروانِ وحشــيِ تــــو لشكــــر مغول!‏
پس كي دلِ خـراب ِ من ، آباد مي شود؟

در تو هزار مزرعه ، خشخاش ِ  تازه است
آدم به چشـــــم هاي تو معتاد مي شود