مجنونم و  خــو  کرده  بـــه  هرگز  نرسیدن

                    با این همه سخت است دل ازچون تو بریدن

               ازتو فقــــط آزردن و هی کــوزه شکستــن

          از من همـــه دل دادن و پــــا پس نکشیدن

     دل  کفتــــر ماتم زده ای بـــود که باعشق

     کــــارش شده بـی واهمــه از بــــام پریدن

          چـــون سرخ ترین سیب در آغـوش درختی

               سخت است تــو را دیدن و از شاخه نچیدن

                    آنگونه دچارت شده یوسُف که خودش هم

                    افتاده  بـــه عاشـق شدن وجامـــه دریدن

               اعجــــــــاز تو مغــرورترین  ساحــره ها را

          وادار نمـــــوده است به انگشت گــــزیدن

     تا این که  به هـرجا ببـــــــرد عطـر تنت را

     واداشتـــه ای  بـــاد صبــــا را بــه وزیـدن

          ای چـــادر گلــدار پریشـــان شده  در بـاد

               خوب است به دنبــال تو یک دشت دویدن