خــــــــــدایا... ! به حق دل عاشقان سرگردان

مرا به آنچـــه که بــــــودم دوبــــــاره برگردان

به کدخـــــــدایی ِ آبـــــــادی ِ به دور از عشق

نـــــه این رعیّت ِخــــــــانه خـراب و سرگردان

یقین که عشق وغمش حکم نان انسان است

ولـــــــی امان که اگـــــر در گلـــــو بمـاند نان

جنـــاب ِعشق عجب باغبان بی رحمـی است

دو لاله چیـــدن از آن باغ و این همـه تـــاوان؟!

به قــــدر قدرت هرکس ستــم ســزاوار است

مگـــر که بیـــــد چـــه دارد بـــرابر طــوفان؟!

خـــــــدایا ! بریـده ام از عشـق وزنـدگی دیگر

به آیــــــه آیـــــۀ  توبـــــــه، به جان الـرّحمن

...

تورا بجان شقایق مرا به خــــویش برگــردان