درمن دوبـــــاره زنده شده یــــــاد مبهـــمی

دنیــــا قشنـــگ تر شده این روزهـــا کمـــی

گفتم کمـــی؟ نه! خیلی یک کــــم برای من

یعنی زیــــــــــاد یعنی همسنــگ عــــالمی

دریاکجا وبـــــــاغ کجا؟ سهــــم من کجــــا؟

من قـانعــــم به بـرگ گلــی قطـره شبنمی

ای عشق چیستی توکه هــرگاه می رسی

احساس می کنی کـه دلیـری کــه رستمی

مثــــــل اساس فلســـــفه و فقــه مبهمی

مثل اصـــــــول منطــــق و برهان مسلمی

هم چــــون جمال پــرده نشیــنان محجـبی

هم چـــــون بساط باده فــروشان فراهمی

حق داشت آدم آخـــر بی عشق آن بهشت

کمتر نبــود از برهــــــــــــــــوت از جهنمی

با سیب سرخ وسوســـه، پرهیـز و لبگـَــزه

قصـــری پر از فــرشته و دیــوار محکمـی؟

باید مجـــــــال داد به خواهش به وسوسه

بـــاید درود گفت بــــه شیـــطان به آدمی!