ناگهـــان آیینـــه حیران شد،گمان کردم تویی
ماه پشت ابر پنهـــــان شد، گمان کردم تویی

ردّ پایــــی تــــازه از پشت صنــوبـرها گذشت
چشم آهوهــا هراسان شد،گمان کردم تویی

ای نسیــــم بی قــــرار روزهــــــای عاشقی
هر کجا زلفــی پریشان شد، گمان کردم تویی

سایــــهء زلف کسی چون ابر بر دوزخ گذشت
آتشی دیگر گلستـــان شــد،گمان کردم تویی

بــــــاد پیراهن کشید از دست گل ها نــاگهان
عطر نیلــــــوفر فراوان شد، گمان کردم تویی

چون گلـــی در بــــاغ،پیراهن دریـدم در غمت
غنچه ای سر در گریبان شد،گمان کردم تویی

کشتـه ای در پای خود دیدی یقین کردی منم
سایه ای برخاک مهمان شد،گمان کردم تویی