اگر به کـوی تو باشد مـــرا مجــــال وصول

رسد به دولت وصــــل تو کـار من به اصول

قـــــرار بــرده ز من آن دو نـــرگس رعنـــا

فراغ بـرده ز من آن دو جـــادوی مکحـــول

چـــو بر در تو من بـــی‌نوای بـــی زر و زور

به هیــــچ بــــاب ندارم ره خـــروج و دخول

کجــــــا روم چه کنـــم چـــاره از کجا جویم

که گشتــــه‌ام ز غــم و جـــور روزگار ملول

من شکستـــــه بدحــــــــال زنــــدگی یابم

در آن زمــان که به تیـــغ غمت شوم مقتول

خرابتـــــر ز دل من غــــــم تو جــای نیافت

که ساخت در دل تنـــــگم قـــرارگــاه نزول

دل از جــــواهر مهــــرت چو صیقــلی دارد

بـــود ز زنــــــگ حـوادث هر آینـــه مصقول

چه جرم کرده‌ام ای جان ودل به حضرت تو

که طاعت من بی‌دل نمـــــــی‌شود مقبول

به درد عشق بساز و خمــــوش کن حافظ

رمــــوز عشق مکن فاش پیش اهل عقول