دیگر چه جای خواهش و نذر و اجابتی؟

      وقتی امید نیست به هیـچ استــــجابتـــی

            جشن تولــــدي كه مبـــــارك نمــي شود

                  ديدارچشــــم هات كه درهيـــــچ ساعتي

                        حــــــــال مرا نپـــــــرس در این روزها اگر

                               جویــــای حـــال خسته ام از روی عـادتی

                                     از تـــــرس اینــــــکه باز تــــو را آرزو کنــم،

                                    خـــط می کشم به دلخـــوشی هرزیارتی

                                     تــو شــاهــزادهء غـــزلی! پُـرتوقعی ست

                              اینـکه تو را مخــــاطب اين شعــــرِ پاپتــی

                         حـــالا بيــــا و بگذر از اين شاعـري كه بود

                  تسليــــم چشـــم هاي تو بي استقامتي!

            مثــل تمــــــام جمعيــــت اين پيـــــاده رو

      بــــا او غريبــــگي كــــن وبگذر به راحتي

      بگــــذر از او كــــه بعد تو... اما به دل نگير

      گاهــــی اگر گــلايه اي، حرفی، شکایتی

             باور كن از نهـــــايت انـــــدوه خســته بود

                  مي رفـت بلـــــكه درسفــــــرِ بي نهايتي

                        این ســــال ها بـدون تو شاعر نمی شدم

                              هرچنـــــد وهـــمِ شاعری ام هم حکایتی

                                    دستی به لطف برسـر این شعـرها بکش

                                    من شاعــــر نــــگاه تـــــــوام ناسـلامتي