درديگــــران مي جــويي ام امابـــــدان اي دوست  
اين سان نمي يابي ز من حتي نشـان اي دوست
        من درتو گـــــــم گشتــــم مرا درخـود صدا مي زن
            تاپاسخـــــم را بشنوي پـــــژواك سـان اي دوست
                در آتــش تــــو زاده شــــد ققنـــــوس شعــــر من
                سردي مكن بااين چنين آتش به جان ، اي دوست
            گفتي بخـوان... خـــواندم... گرچه گوش نسپردي
        حالا كه لالم خواستي پس خودبخوان اي دوست
    من قانعـــــــــم آن بخت جـــــاويدان نمي خواهم
    گـــر مي تــواني يك نفس با من بمان اي دوست
        يا نــــه، تو هــــم با هر بهـــــانه، شانه خالي كن
            از من – من اين بر شانه ها بــار گران- اي دوست
                نا مهربـــــاني را هــم ازتـو دوست خواهم داشت
                    بيهـــــوده مي كـوشي بماني مهربان اي دوست
                        آن سان كــــه مي خواهــــــد دلت با من بگو آري
                            من دوست دارم" حرف دل " را بر زبان اي دوست