" اهـــــل

کاشــــــــــانم اما

شهر من کاشان نیست

شهر من گــــــم شــده است

من با تــــــــــــاب مـــــــــن بـــا تب

خانه ای در طرف دیگـر شب ســــاخته ام

من دراین خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم

من صــــــــــــدای نفس باغچــــــه را می شنوم

و صدای ظلمت را وقتی از برگــی می ریزد

و صدای سرفه روشنی ازپشت درخت

عطســـــهء آب از هر رخنهء سنگ

چک چک چلچـــــــــــــــله از سقف بهار

و صدای صافِ باز و بسته شدن پنجره تنهایی

و صــــــــــــــدای پـــــــاک پوست انداختن مبهم عشق

 متـــــــــــــــراکم شــــــــــدن ذوق پــــــــــــــــــــریدن در بال

و  تـَـــــــــَرک خـــــــــــــــــوردن خــــــــــــــــــــــــــــــــــــودداری روح

من صـــــــــــــــــدای قـــــــــــــــدم خــــــــــــــواهش را مـی شونم

و صــــــــــــــــدای پـــــــــــای قــــــــــــــانونی خون را در رگ

ضربــــــــــــــان سحــــــــــــر چـــــــاه کبــوترهـــــــــــا

تپــــش قلــــب شــــــــــــــــب آدینـــــــــــــــــــه

جریـــــــــــــان گل میخـــــــــــــک در فکر

شیهـــــــــــه پاک حقیقت از دور

من صدای وزش مــاده را

می شنــوم"