در من دوبـــــاره زنـــــده شده یاد مبهمی

دنیـــــــا قشنگ تر شده این روزهــا کمی

گفتـــم کمی؟ نه! خیلی- یک کم برای من

یعنی زیـــــــــــــاد یعنی همسنگ عالمی

دریا کجــــــا و باغ کجـــا؟ سهم من کجــا؟

من قانعـــــم به برگ گلی قطـره شبنمی

ای عشق چیستی توکه هرگاه می رسی

احساس می کنی که دلیری کــه رستمی

مثل اســــاس فلسفـــــه و فقـــــه مبهمی

مثل اصــــول منطـــــق و برهــــان مسلمی

هم چــــون جمـــــال پرده نشینــان محجبی

هم چون بســـــاط باده فروشان فـــراهمی

حق داشت آدم آخــــــر بی عشق آن بهشت

کمتر نبـــــود از برهــــــــــوت از جهنــــــــمی

با سیب ســــرخ وسوســه، پرهیز و لبـــگزه

قصـــری پر از فرشتـــه و دیـــــوار محکمی؟

باید مجــــــــال داد به خـــــواهش به وسوسه

بایــــــــــد درود گفت به شیـــطان به آدمــــی!