من بــــــــه آزادی این ثانیــــــــه ها شک دارم

                          به زمین؟ نه! به زمان ؟ نــه! به خدا شک دارم

                   این چه خــــــوابی ست که دنیای مرا آشفته؟

           که بـــــــــه این روشنی روز نمـــــا شک دارم!

     من به روئیـــــدن مهتــــــــاب در این تاریکــــی

    یا بـــــه پیدا شـــــدن روزنـــــــه ها شک دارم!

     غزلـــــم خالـی از احساس شده ، می بینی!؟

           من به معنــی شدن واژهء « مــا » شک دارم !

                  دم عیســــای منی معجـــزه ای در راه است ؟

                        لحـــــــظهء مرگ من آمد ، به شفـــا شک دارم

                              به سیاهـــــی و غم آلـــــودگـــــــی افـــــکارم

                                     و به آبــــــــــی شدن خاطــــــره ها شک دارم

                                      گفتــــی این فاصــــله ها قسمت من بود ولی

                                     نه به تقـــدیر خــودم نه... ! به شمـا شک دارم

                               غزلــــــم سوخت در ایــــن واژهء شک و تـردید

                        می نـــویسم که خـــــدایا : به خـدا شک دارم!