چتـــــــر را از من گرفت و رفت ، باران را گذاشت
آب و خــــــاک و نور و گل را برد گلدان را گذاشت
پای رفتن را فقـــط نه... زد عصا را هم شکست
از قـــــــدم های شبانه یک خیـــــابان را گذاشت
برگهــــــای سبز  تقـــــــــویم مرا بـــــــــر باد داد
شاخـــه های خشک پاییز و زمستان را گذاشت
چـــــادر مشکی سرش کـــرد و به قلبم حسرتِ
دست بـــــــردن لای گیسوی پریشان را گذاشت
از دو نیــــــمِ زندگی نیـــــــــمِ پرش را سر کشید
روی میــــــزم نیمه خــــــــــالی لیوان را گذاشت
روز روشن این طــــــرف شبهای تاریک آن طرف
خنده ای مرموز کرد ، این را گرفت آن را گذاشت