همیشه توی زندگی دنبال همسفر بودم

با خودم فکر می کردم که قرار چی بشه .

کی با من همسفر بشه که تا اخر راه باهام باشه .

از آدم هایی که تا یه مدت دلم بهشون خوش بود

که همسفرم هستن و فکر می کردم تا

آخرش باهام می مونن جدا شدم .

بعد از اونا مونده بودم که قراره چی سرم بیاد .



کی بیاد با من همسفر بشه که من و واسه خودم بخواد .

مسافرو دوست داشته باشه

همیشه دلهره داشتم و نگران بودم .

ولی همیّشه خدا هوای بنده هاشو داره .

الان یه همسفری دارم که به خاطر داشتنش

روزی هزاران بار خدارو شکر می کنم و به این نتیجه رسیدم

که غصه هایی که برای آدم هایی که مثلا همسفرم بودن

و ازشون جدا شدم می خوردم بی مورد بوده و .....

خدایا همیشه شاکرت هستم


حامی