غنــــچه

از خــــــــــواب

پریــــــــد و گلــــی

تـــــــازه به دنیـــــــــا آمد؛

خـــار خندیـــــدو بـــــــه گـــــل

گفـــت: ســـــلام و جــــــوابـــــــــی

نشنیــــد؛خــــار رنجیـــــــدولـــی هیــــچ

نگفــــــت؛ســـــــاعتی چنــــد گــــــــذشت؛

گــــــل چــــــه زیبــــــا شده بـــــود؛دست بی

رحمــــی بیــامد نـــزدیــک؛گـــل سراسیـــــــمه

ز وحشــــت افســـرد؛لیـــــــــک آن خــــار در

آن دســــــت خلیــــــــد و گـــــــل از مرگ

رهیــــد؛صبــــتح فردا کــــه رسیــــد؛

خــار با شبنمـــی از خــــــواب

پرید؛گل سراسیمه بـــه

او گفت سلام