خــــداونـــدا! به دل هاي شكستـــــه          به تنهــــايــان در غربــت نشستــــه

به آن عشقـــي كه ازنـام تـو خيـــزد           بـــدان خــوني كــه در راه تــو ريزد

بـــــه مسكينــان از هستــي رميــده           به غمگينــان خــواب از ســر پريده

به مرداني كه در سختـي خموشند           بـراي زنــدگي جــان مي فروشنــد

همه كاشانه شان خالي زقوت است         سخنهاشان نگاهي درسكوت است

به طفــــلاني كه نــــان آور نــدارنــــد          ســر حســرت به بالين مي گذارنـد

به آن « درمانده زن » كز فقر جانكاه          نهــــــــد فرزنــد خود را بر ســر راه

به آن كـودك كه نـاكـام است كـامش         ز پــا مي افكنـــد بــوي طعــــــامش

به آن جمعـــي كه از سرمــا بجـــانند         ز« آه »جمع،« گرمي »مي ستانند

به آن بيكس كه با جان در نبرد است         غذايش اشك گرم و آه سـرد است

به آن بــــي مــــادر از ضعـــف خفتــه         سخـــــن از مهـــر مـــادر ناشنفتــــه

به آن دختـــر كــه ناديـــدي گنــاهش         عبـــادت خفتــه در شـــرم نگـــاهش

به آن چشمي كه ازغم گريه خيزاست      به بيماري كه با جان در ستيز است

به دامانــي كه از هــر عيب پاك است       به هر كس از گناهان شرمناك است

                                  دلم را از گناهــان ايمني بخش

                                  به نورمعرفت ها روشني بخش

==================(مهدی سهیلی)===============