بـــاز در چهــره خاموش خیال

خنده زد چشــم گناه آمــوزت

باز من مانـــدم و در غربت دل

حسرت بوسه هستی سوزت


بازمن ماندم ویک مشت هوس

باز من ماندم و یک مشت امید

یاد آن پرتــو سوزنده ی عشـق

که ز چشمت به دل من تـابیـد


باز در خلوت من دست خیــال

صورت شــاد تـو را نقش نمـود

بر لبانت هوس مستی ریخـت

در نگــاهت عطش طوفـان بود


یاد آن شب که تو رادیدم وگفت

دل من با دلت افســـانه عشق

چشم من دیددرآن چشم سیاه

نگهـی تشنه ودیـوانه ی عشق

 

یاد آن بوسه که هنگــام وداع

بر لبم شعله حسرت افروخت

یادآن خنده بی رنگ و خموش

که سرا پای وجودم را سوخت


رفتی و در دل من ماند به جای

عشقی آلوده به نومیدی و درد

نگهی گمشده در پــرده اشک

حسرتی یخ زده در خنده سرد


آه اگـــــر بــــاز بســویـــم آیـــی

دیگــــــر از کـــف ندهـــم آسانت

ترسم این شعله سوزنده عشق

آخــــر آتـش فکنـــد بــر جــانــت


============" فروغ" ============